Gry dla przedszkolaka - czy warto grać z małym dzieckiem w planszówki?



Kaja dorobiła się kilku całkiem fajnych gier planszowych. Część z nich dostała na dzień dziecka, pod choinkę i na urodziny, a niektóre wypatrzyłam gdzieś na promocji lub w secondhandzie (sklepy z używaną odzieżą bywają prawdziwą kopalnią gier planszowych). Jeśli nie masz pomysłu na prezent dla przedszkolaka, gra zawsze uratuje sytuację, pod warunkiem, że rodzice lubią tego typu aktywności (w pojedynkę grać się nie da...). Jeśli w domu dzieci jest więcej, to i więcej chętnych do zabawy, ale ja piszę bloga z perspektywy mamy jednego dziecka, więc u nas w domu Kaja bawi się sama lub z nami. Nie oszukujmy się, nie wszyscy rodzice bawią się z dziećmi. My też nie gramy codziennie, bo jak to w życiu bywa, różnie się układa. Jednak co jakiś czas nadchodzi taki dzień, w którym siadamy przy stole i gramy we wszystkie nasze gry. Taki prezent zawsze będzie na czasie. Najwięcej radości ma z tego dziecko - nie będę udawać, że gry dla kilkulatka są w stanie wciągnąć dorosłych na tyle, że zapominają o bożym świecie. Planszówki dla kilkulatków nie mogą być skomplikowane, a co za tym idzie, czasem są przewidywalne, ale nie jest to regułą - dlatego my lubimy gry oparte częściowo na losowości - wtedy może stać się wszystko. Wspólne granie sprawia nam największą radość przez ten uśmiech na dziecięcej buzi. Poza tym, gdy akurat wykładamy na stół gry podobne do tych z mojego dzieciństwa, zalewają mnie wspomnienia dawnych emocji, które towarzyszyły planszowym rozgrywkom i... po prostu lubię to uczucie. Widzę w swoim dziecku te wszystkie intensywne radości z prześcignięcia pionka, radosne napięcie - czy teraz uda się wyrzucić liczbę oczek prosto do mety? A może ktoś wyprzedzi pionek, gdy będzie stać dwie kolejki? Krótkie rozczarowania, które po chwili zamieniają się w okrzyk wygranej. Czasem mały smuteczek z powodu przegranej, przechodzący szybką metamorfozę w gotowość do rewanżu i niecierpliwe oczekiwanie, bo przecież zaczynamy od nowa. Takie małe rzeczy, które można wyczytać z jej miny, sposobu siedzenia, ruchów. W dzieciach najfajniejsze jest to, że emocje wypływają czystym, niczym niezmąconym strumieniem. Dzieci nie robią dobrej miny do złej gry i na odwrót. Zachowują się dokładnie tak, jak się czują. Moja córka potwierdza tę regułę.

Mieliśmy okazję wypróbować najróżniejsze gry - nie tylko te z planszami, np. zręcznościowe. Najbardziej jednak odpowiadają nam gry oparte na zasadzie losowości, w których chodzi się pionkami. Nie jestem z tych, co ściemniają, aby dziecko zawsze wygrało. W grach losowych fajne jest to, że masz wpływ tylko na część rzeczy, a reszta zależy od szczęścia, liczby oczek na rzuconej kostce, od pola, na którym stanie pionek. Oznacza to, że każdy niezależnie od wieku i umiejętności może wygrać lub przegrać, dzięki czemu gra nie jest przewidywalna. W sumie trochę jak w życiu, nie? Zawsze wkurzało mnie powiedzenie, że każdy jest kowalem swojego losu albo jak sobie pościelisz - tak się wyśpisz. Można robić wszystko, aby było tak jak chcesz, a później los da Ci kopa w tyłek i wszystko, na co pracowałeś latami, pójdzie w łeb. Czasem jedna mała, nieprzewidywalna rzecz, zrządzenie losu może przewartościować całe Twoje życie, zmienić jego bieg, i trzeba zaczynać do nowa. Tak jest w życiu, i tak jest w grach planszowych. :-)

Kiedy kupić dziecku pierwszą grę planszową? 
Kaja ma gry mniej więcej od trzeciego roku życia, przeznaczone dla takich maluchów (m.in. "Nos w nos, mój pierwszy quiz). Jednak tak naprawdę dopiero teraz zainteresowała się graniem. Myślę, że 4-latkowi można spokojnie kupić grę, w której chodzi się pionkiem. Poradzi sobie z liczeniem pół i zasady będą dla niego zrozumiałe. U nas najlepiej sprawdzają się gry przygodowe, w których o zwycięstwie decyduje łut szczęścia, o czym wspomniałam wyżej.

Dlaczego warto grać z dzieckiem w planszówki? 

Bo... uczą kilku praktycznych rzeczy, m.in. przewidywania, gry zespołowej, współpracy, przegrywania, liczenia i oczywiście... rozwijają wyobraźnię, ćwiczą pamięć i kształtują logiczne myślenie. Oprócz tego dają jeszcze kilka malutkich życiowych lekcji.
Po pierwsze - czasem się przegrywa, nie zawsze jest się najlepszym.
Do drugie - trzecie miejsce nie oznacza, że się przegrało. Po prostu nie zawsze jest się w czołówce i trzeba to zaakceptować. Co nie znaczy, aby nie pracować nad ulepszeniem pewnych kwestii.
Po trzecie - wcześniej czy później pojawi się okazja do rewanżu.
Po czwarte - trzeba się trzymać zasad i nie oszukiwać, bo chodzenie na łatwiznę na dłuższą metę wcale nie popłaca.
Po piąte - nie na wszystko mamy wpływ. Czasem tracimy coś albo dostajemy z przyczyn losowych. 
Po szóste - nawet ten malutki, niepozorny kroczek może zdecydować o efekcie końcowym.

A to lista najpopularniejszych gier dla kilkulatków, którą dla Was sporządziłam - po kliknięciu w nawę gry, zostaniecie przeniesieni na stronę sklepu HulaHop.pl, gdzie jest opis i cena. Może komuś pomoże takie zestawienie. Gier jest sporo, a ja podlinkowałam te, które najbardziej mi się spodobały.

Gry dla dwulatka:


Gry dla trzylatka:

1. Kultowe grzybobranie w nowej odsłonie :-) Kiedyś to miałam! 
2. Kot w worku - bardzo fajna, tylko trzeba pilnować elementów, których jest sporo.
4. Solidny chińczyk z drewna - ile ludzie, tyle sposobów na rozwiązanie sytuacji, w której po rzucie kostką okazuje się, że musicie z kimś dzielić jedno pole. Co robicie? My zbijamy pionka, ale wiem, że niektórzy omijają, a znów inni dzielą pole. :-) 


Gry dla dzieci od 4-5 roku życia:




Zapraszam Was do podzielenia się swoimi spostrzeżeniami na temat gier, w które graliście z dziećmi. Jak jest Wasz hit i kit? W najbliższej przyszłości planujemy kupić "W lesie, w sadzie" (ostatnia gra na ostatnim zdjęciu). Znacie?
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Polecany post

Nieszczęśliwe od pokoleń - zaskakująca teoria, która może odmienić Twoje życie

Chronicznie nieszczęśliwi. Tak czasem jest. Niby wszystko mają, a najważniejszego ciągle brakuje. Dziesiątki pytań, czego do chol...